Adverteren in HRLM?

Rare Vaders, HRLM 73

Onze motivatie was eigenlijk heel simpel: ieder kind heeft recht op twee rare ooms met een verkleedzolder. Gelukkig was pleegzorg het met ons eens en nadat we door een aantal hoepels waren gesprongen, werden we een jaar of acht geleden de weekendpleegvaders van twee meiden. Toen waren het dreumesen van zes en negen, nu zijn het echte pubers van veertien en zeventien. Het is verbazingwekkend hoe snel ze een onmisbaar onderdeel zijn geworden van ons bestaan. Voor corona verliep de zondagmiddag vaak zo:

- ‘Is dit Ajax?’, vraagt de jongste.
- ‘Yep.’
- ‘Tegen wie spelen ze?’ Nog voor ik kan antwoorden, zegt ze, wijzend naar de linkerbovenhoek van het scherm: ‘HEE, is dat Heemstede?’ ‘Nee, dat is Heereveen.’ Lachend draai ik mijn hoofd terug naar het scherm. Als de wedstrijd is afgelopen, doe ik de tv uit en draai ik me weer naar haar toe. ‘Heb je alles?’
- ‘Jaha’, ze antwoord zonder me aan te kijken, want ze is te druk met iets op haar telefoon. TikTok waarschijnlijk.
- ‘Vuile vaat in de afwasmachine en niet erop?’
- ‘Dat moet toch?’
- ‘Inderdaad, maar heb je dat ook gedaan?’
- ‘Jaha’. - ‘Okay, dame. Telefoon weg, tas van boven halen, oplader zoeken en schoenen aan.’

Ze sloft de huiskamer uit. Ik loop nog een rondje door de kamer om te controleren of hier echt geen vergeten opladers meer slingeren. Dat zou niet de eerste keer zijn. Ze wandelt de kamer weer binnen met haar schoenen in de hand. Ze ploft neer op de bank om ze aan te trekken.
We horen gestommel op de trap en haar oudere zus en mijn man komen de kamer binnen stormen. Blijkbaar is er wild gestoeid op de gang.

- ‘Kneus!’, roept ze tegen hem en bijna gooit ze de kamerdeur voor zijn neus dicht, maar hij is haar te snel af.
- ‘Zullen we?’ zegt mijn man als iedereen weer is gekalmeerd. Na het gebruikelijke jassen, tassen, fietsen-ritueel stappen ze de straat op. Ze klimmen op hun zwaarbeladen fietsen en rijden zwabberend weg. Tot ver voorbij de groenteboer joelen ze ons na. En wij joelen natuurlijk terug.
- ‘En?’, vraag ik mijn man, nadat ik de voordeur heb dichtgedaan. Hij kijkt op zijn telefoon. ‘Ach, als we de trein van vijf uur halen is dat prima.’ Een uurtje later staan we voor de deur van Paradiso. We worden verwelkomd door twee drag queens en na een bezoekje aan de garderobe staan we even na zessen met ons eerste biertje op de verhoging bij de bar. De zaal is afgeladen met springerige mannen. Hun feest is blijkbaar al een tijdje aan de gang. Een beetje schaapachtig staan we te knipperen tegen de pulserende verlichting. De muziek dendert over ons heen. We zijn er wel, maar we zijn er ook niet. Mijn man draait zich naar mij toe.
- ‘Heb jij die schone kleren nog uit de droger gehaald en in de tas gedaan?’, roept hij.
- ‘Tuurlijk’, schreeuw ik terug, ‘die wilde ze morgen aan naar school’. Op dat moment komt er een mooie jongen langslopen. Hij heeft zijn shirt al uitgedaan.
- ‘Pfff, even inkomen, hoor’, zegt mijn man lachend. Ik neem zijn lege bierglas over en beweeg me naar de bar. Ik voorzie dat we nog een paar biertjes nodig hebben voordat we het vaderschap van ons hebben afgeschud.    

Rare Vaders, HRLM 73

NIEUWSBRIEF

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en we houden je op de hoogte van interessante nieuwtjes uit het Haarlemse.

STEUN ONS NU!

De ingrijpende maatregelen tegen de verspreiding van het coronavirus hebben grote gevolgen voor vele ondernemingen. Steun ons, juist nu