Zevenenvijftig

okt 12 • HRLM Vandaag • 227 Views • Geen reacties op Zevenenvijftig

Eind juni ben ik 57 geworden. In goede gezondheid, dus ik heb niets te klagen. Zou je zeggen. Toch was het een rare dag. Het getal 57 ligt namelijk gevoelig in mijn familie. 

Op 15 augustus 1987 werd mijn moeder, tijdens een zomers fietstochtje met mijn vader, aangereden door een dronken automobilist. In zijn rode Mazda met twee lekke banden probeerde hij aan de politie te ontkomen en schepte mijn moeder vanachter. Ze overleed ter plekke. Twee dagen daarvoor was ze 57 geworden. Ik ben nu dus net zo oud als mijn moeder toen ze stierf. Dat is een vreemde gewaarwording. Ik barst nog van de plannen en levensvreugde en dat moet zij ook hebben gehad. Eigenlijk realiseer ik me pas nu hoe jong ze is gestorven.

Zelf was ik 24. Ik studeerde in Amsterdam, maakte allerlei nieuwe vrienden en stond op het punt uit de kast te komen. Ik had ‘het gesprek’ nog niet gevoerd met mijn moeder, maar ze had af en toe wel, zoals een moeder dat kan, subtiele hints gegeven dat het in orde zou komen. Met haar plotselinge overlijden hadden we genoeg drama in de familie, dus ik besloot mijn coming out nog maar even uit te stellen. Dat ‘even’ werd vier jaar. Een van de grote, niet op te lossen, frustraties in mijn leven is dat mijn moeder nooit heeft kunnen zien dat het uiteindelijk goed is gekomen met me. En dat mijn man haar nooit heeft gekend. En zij hem, natuurlijk.

Mijn zus was zes jaar ouder dan ik. Ze werd geboren in 1957 (!). En hoewel ze al jong in Amsterdam woonde, was ons contact hecht en zag ik mezelf eigenlijk meer als haar grote broer dan als haar broertje. Na een zenuwachtige start (‘hallo, ik ben Marga de broer van Jos’) sloten mijn man en zij elkaar ook in de armen. Tijdens de jaarlijkse Amsterdam Pride was haar huis in de Jordaan vaak onze uitvalsbasis. Ontelbare keren zijn we de als trap vermomde ladder naar de derde verdieping van het grachtenpand opgekropen. En als je dreigde je evenwicht te verliezen en je je in paniek vastgreep aan het touw kon je weer naar beneden om de deur dicht te doen.

Wanneer er LHBTI-nieuws was, belde ze me. Wanneer de rechten van LHBTI-ers in het gedrang kwamen, maakte zij zich bozer dan ik. Dat ik me soms neerlegde bij onrechtvaardigheid, kon ze nooit begrijpen. En dat liet ze me weten ook.

Tijdens de zomer van 1998 verwelkomde Amsterdam de Gay Games. Vaak zei mijn zus dat die zomer de mooiste was van alle jaren die ze in Amsterdam had gewoond. Dankzij de Gay Games was Amsterdam even de stad die het altijd zou moeten zijn en mijn zus genoot er met volle teugen van.

In 2014 overleed ze op 57-jarige leeftijd.

Ik ben nu dus net zo oud als mijn moeder én mijn zus toen ze stierven. Twee leegtes. Twee onvervulde levens. 

Voor mijn gevoel heb ik nu twee opdrachten. De eerste is simpel: dit levensjaar in goede gezondheid overleven. De tweede opdracht is moeilijker: zo leven dat mijn moeder en mijn zusje trots op me zouden zijn geweest. Dat doe ik door zelfbewust en open door het leven te stappen, door niet toe te geven aan cynisme en te genieten van alles wat zij missen.

Mijn broer is nu 60 en mijn vader is 89 geworden. Daar hou ik me ook maar aan vast.

Tekst: Jos Ahlers

Foto: Linda Llambias

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

« »