Toneelgroep Genesius speelt ‘Raar?!’

sep 14 • HRLM Vandaag • 518 Views • Geen reacties op Toneelgroep Genesius speelt ‘Raar?!’

‘Raar?!’ speelt zich af in een psychiatrische instelling vol vreemde vogels. Maar wie is er nou het raarst? We vragen het regisseur Debby Dubbeld en twee spelers van Toneelgroep Genesius, Leo Commandeur en Nicolette Seerden-van der Maarel.

Eerst even een rare vraag: wat is het raarste wat je ooit hebt gedaan?

Leo: “Met shampoo en doucheschuim baden in een fonteintje in de tuin van een Indonesisch guesthouse.”

Nicolette: “Bij Hawaii in een kooi onder water zitten met dertig Galapagos-haaien om me heen en één tiger shark.”

Debby: “Ik was in het oerwoud van Costa Rica en dacht: ik kan nu niet de bekrompen westerling uithangen dus hup, ik at termieten, rauw en levend vanaf de boom. Ze smaakten een beetje naar pindakaas…”

Waarom moeten we ‘Raar?!’ gaan zien?

Leo: “Omdat het gaat over heel gewone mensen die niet om elkaar gevraagd hebben, maar wel met elkaar zijn opgescheept. Net zoals jij en ik dus. Ieder zeult z’n eigen rugzak met ervaringen mee, de ene wat beter of beschaafder gevuld dan de andere. En bewoner of begeleider, ieder doet zijn ding met alles wat erbij hoort, of wat anderen vinden dat erbij hoort. Het is een spiegel van de samenleving: het laat zien dat eigenlijk niet duidelijk is wat ‘normaal’ is. Wellicht kijk je na deze voorstelling eens anders tegen sommige mensen aan, vooral als die hun authentieke zelf zijn.”

Debby: “Ik denk ook dat het verschil tussen ‘gezonde’ mensen en mensen met een psychiatrische diagnose kleiner is dan wij denken. We hebben allemaal dezelfde ‘stukjes’ in ons, dezelfde behoeftes en dezelfde angsten. Daarom is het ook zo goed dat deze voorstelling nu gespeeld wordt: we zouden eens kritisch naar onze eigen levens moeten kijken. Leven wij eigenlijk wel ‘normaal’ in onze haast-en-prestatiemaatschappij? Wat en wie is eigenlijk ‘raar’? Wie moet wie eigenlijk behandelen en waarom? Waarom kunnen we wél grappen maken over onze spataderen maar niet over onze wanen?”

Nicolette: “En los van de interessante maatschappelijke invalshoek, zijn we er met z’n allen aan toe om weer lekker naar het theater te gaan.”

Wat is jouw rol in het stuk?

Debby: ‘Ik ben de maker en regisseur. Je ziet mij niet in de voorstelling en toch zit ik in alles, omdat het in mijn hoofd en hart is ontstaan.’

Nicolette: “Ik ben Chantal, een medewerkster van de instelling. Zij heeft haar leven goed voor elkaar en is altijd drukdrukdruk. Daarnaast ben ik ook Thérèse, de zus van een van de patiënten. Ook met een perfect leventje en met behoorlijk wat kritiek op haar zus.”

Leo: “Hoe kom je erbij dat ik een rol speel? Ik ben in opdracht van de burgemeester in de instelling geplaatst. Daar zorg ik ervoor dat er geen terroristen en andere indringers infiltreren.”

Hoe hebben jullie de voorstelling in deze rare tijd gemaakt?

Debby: “Het mooie is, dat het een soort levend hoorspel is geworden. We konden natuurlijk niet meer fysiek met elkaar spelen, dus we hebben een alternatieve theatrale vorm gevonden. Dat is bijzonder, en door de flexibiliteit van de hele theatergroep is wat eerst een beperking leek een grote kracht gebleken. Afstand is er op het toneel en in de zaal, maar we hopen dat onze voorstelling raakt als een klap en een knuffel!”

Tot slot nog één rare vraag: springtij of rondvraag?

Leo: “Heel duidelijk springtij: dat onverwachte, doen zonder eerst te vragen of het wel mag en of het wel het juiste moment is om te doen.”

Debby: “Springtij! Ik hou van grenzen opzoeken, een tikkie gevaar, de kracht van de elementen en het nietige van de mens. Ik vind polderen en compromissen sluiten waar iedereen zich in kan vinden vaak leiden tot halve keuzes.”

Nicolette: “Zijn we al aan de rondvraag? Sorry, maar daar heb ik dus écht geen tijd voor.”

Meer info en kaartjes zijn op de website te vinden.

Tekst: Beatrijs Rinkel

Foto: Franklin van der Erf.

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

« »